Santhapuri Raghuveer Rao

అంతము (Antamu) In this profound poem, Santhapuri Raghuveer Rao (1932–2015) meditates on the eternal elements sustaining life and the omnipresence of divine intelligence in all beings. It reflects on the interconnectedness of all creation through the consciousness he embraces as Brahma, Vishnu, and Shiva—the timeless trinity of Hindu philosophy. The poem suggests that all that is past, present, or future, known or unknown, ultimately belongs to the same dissolution. అన్నం గాలి నీరు ఎడ తెగకుండా పారు... నేను నీవు వాడు బ్రహ్మ విష్ణు శివుడు నిన్న నేడు రేపు తెలిసిన సర్వం 'సావు'

కావ్యం (Kavyam) In this contemplative verse, Santhapuri Raghuveer Rao (1932–2015) reflects on the essence of poetry. The poem asserts that true poetry—lyrical or prose—touches the heart and is defined by its clarity and emotional resonance, not its form. It is a timeless celebration of the universality and depth of Telugu kavya. విద్యుద్వేగంతో ఎదుటి వాని హృది జొచ్చే పద్యమైనా గద్యమైనా శ్రావ్యము, సుగ్రాహ్యమైనదే కావ్యమనుటయె భావ్యమగును కేమి లోపము...? కావ్య వస్తువు విశ్వమంతా కావ్యమయమే...! పదాల పంచాయితీలో భావం పాలే తెగదు…